සීතලම කඳුලක හමුවේ ඔබ...

සනාතන කඳුලක්

තබා ඇහිපිය යට

සමුනොගෙන සමුගත්

සදාතන මිත්‍ර තෙම....

පියවි ලොව කිසිදිනෙක

හමුනොවූ මුත් ඔබ

හමුවේ හැමදිනෙක

මිත්‍ර හද ගැඹුරක

කෙවි කෙවී රිදුම්දෙන

සීතලම කඳුලක..... 

අනියත සුසුමක බර

2014.09.01

ගමනාන්තයේ දුම්රිය නැවතුම අසල පළතුරු කඩේ මාමා මාස දෙකකින් විතර පේන්න හිටියෙ නැහැ. මම හිතුවෙ වෙන තැනක රස්සාවට යන්න ඇති කියල.

‘‘කෝ අර අන්කල්... ඇයි පේන්න නැත්තෙ...”  ටික දවසක ඉඳන් හිතේ ගොනු වුණු ප්‍රශ්නයක් මම  කඩේ මුදලාලිගෙන් ඇහුවා.

‘‘ඇයි දන්නෙ නැද්ද?” මුදලාලිගේ මුහුණේ ඇඳුණු අඳුරු විස්මිතය බොහෝ දේ කියාපෑවා.

‘‘ඇයි? මොකද වුණේ... ”

‘‘මනුස්සය නැති වුණානෙ. මෙතනදිම පපුවෙ අමාරුවක් හැදුණා. ඉස්පිරිතාලෙ අරන් යනකොටත් මැරිලා...”

මගතොට හමු වී පිය සෙනෙහසින් හිනැහී කතා කළ තවත් කාරුණික මිනිසෙක් නොකියාම සමුඅරන් තිබුණා.. මෙවැනි සමුගැනීම් බොහොමයකට පහුගිය ටිකේ මුහුණ දෙන්න වුණා.

අස්ථිර ජීවිතය පැහැර ගන්නෙම දයාවන්ත මිනිසුන් ද මන්ද?

...............

ඊයෙ සවස මාරිස්ටෙලා විදුහලේ පැවති සිනමා දැක්මෙදි ඇන්ඩෘ ජයමාන්න ගැන මතකය අවදි කළ ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක ‘‘අපි ජීවත් වෙන්නෙ පිලිකා එක්ක. පිලිකාගත වුණු සමාජයක” කිව්වා. ඔහු මතක් කළා මෑත කාලයේ පිලිකා නිසාම අපට අහිමි වූ වටිනා ජීවිත රැසක් ගැන. ඔහුගේ හංස විලක් චිත්‍රපටයට සම්බන්ධ වූ කිහිපදෙනෙක්ම පිලිකා නිසා අතරමගකදි ජීවිතය අතහැර ගිහින්.

හෘද රෝග සහ පිලිකා........ උණ, හෙම්බිරිස්සාව තරමට සාමාන්‍යකරණය වෙලා.

සොබාදහමට අනුගත වුණු ජීවිතයකට ආපසු හැරී යනු මිස, නිදහස් සැහැල්ලු මනසක් වෙනුවෙන් අධ්‍යාත්මික සංහිඳීමකට යනු මිස මේ ව්‍යසනයට අන් විසඳුමක් නැහැ කියලයි මට හිතෙන්නෙ.

.............

‘‘හොඳින්ද කෙල්ල” ඔබ ඇහුවා.

‘‘මම හොඳින්” මම කිව්වා.

ඒත් ඇත්තටම හොඳින් ද මම මගෙන්ම ඇහුවා.

හදවතේ රිදුණු බිඳුණු, තැලුණු පෙළුණු තැන්වලට සාත්තු සප්පායම් කරගනිමින්, සුවපත් වෙන්න උත්සාහ දරමින් මං උන්නෙ. දවසට සියදහස් වාරයක් ඇස් තෙත් වෙන්න ඇති. ආදරණීයයන්ගෙ නොතේරුම් ගැනීම් තරම් හදවත බිඳ දමන සුළු අන්යමක් නැහැ.

මට දැනෙන්නෙ හදවත වැඩි පරිස්සමට ගිනි උදුනක් උඩ තිබ්බා වගේ හැඟීමක්.

ඒත් මම පරිස්සම් වෙනවා, අල්පෙනෙති තුඩකින් තරමවත් ඔබට නොරිද්දා ඉන්න. මට මාව රිදව ගත්තැකි. ඒත් මට ඔබව රිදවීම කළ නොහැකියි. එයින් රිදෙන්නෙත් මටම යි. මම ඒ බව පැහැදිලිවම වටහාගෙන ඉන්නෙ. 

සන්තාන සංහිඳීම..........

2014 අගෝස්තු 12

 අද දුම්රිය ප්‍රමාදයි.. මරදානෙන් බැහැල වේගයෙන් ඇවිදගෙන එද්දි පුංචි සිල්ලර කඩයෙ මුස්ලිම් මුදලාලි මාමා කතා කළා.

‘‘මිස්... මිස්..”

මම හිනාවෙලා නැවතුණා...

‘‘ වටලප්පං ගෙනාවා...” ඔහු මගේ අතට කවරයක් දෙමින් පැවසුවා.

‘‘ආ......... ෂෝක්නෙ.... මට ම ද ගෙනාවෙ” මං ඇහුවා.

ඔහු හිස සැලුවා.. 

ගිය අවුරුද්දෙත් රාමසාන් නිමවෙලා මේ වගේම මං වැඩට එන උදයක ඔහු මට කතා කරල පුංචි ඇලුමිනියම් බඳුනක වටලප්පම් දුන්නා. ඒ වෙද්දි ඇත්තටම ඒ සිල්ලර කඩයෙන් මම සත පහක දෙයක් අරන් තිබුණෙ නැහැ. හැමදාම උදේට හිනාවෙලා ගුඩ්මෝනින් කියන මනුස්සකමට ලැබුණු රස ම රස තෑග්ගක් ඒ.....

ඒ සැරේ හිස් බඳුන මං ආපහු ගෙනිහින් දුන්නෙ පුංචි තෑග්ගකුත් එක්ක.

අලුත්ගම ගිනිගත්ත දවස්වල ඒ මුහුණෙ පිරිල ඉතිරිලා තිබුණෙ මහා බයක්... නැවතිලා වචනයක් දෙකක් කතා කරල එන්න අමතක කළේ නැහැ මම.... මං හිතන්නෙ හිනාවකට, සුහද කතාබහට ඇති කරන්න පුළුවන් අධ්‍යාත්මික සංහිඳීම වචනයෙන් විස්තර කරන්න අමාරුයි.

ඉතින් මේ රාමසාන් උත්සවයටත් ඒ මාමට මාව මතක් වෙලා... නිහතමානී සතුටක් දැනෙනවා හිතට..

...................

කාර්යාල පේන මානෙ බස් නැවතුමෙන් බැස්සම හැමදාම දකිනව අසරණ සීයා කෙනෙක්. මේ වැහි බීරුම අස්සෙත් කණුවකට හේත්තු වෙලා සීතලේ ගැහි ගැහී ඉද්දි මං එතන නැවතුණේ  ඉබේම.

 ‘‘සීයා උදේට කෑවද?”

“තාම නෑ..” උන්දැ බොහොම අහිංසකව කිව්වෙ. ඒක මවාපෑමක් නෙවෙයි, ඇත්තටම අසරණ අහිංසක මනුස්සයෙක් බව අපට දැනිල තිබුණා.

“මොනවද උදේට කන්න කැමති..”

“ඉඳිආප්ප....”

“ කීයක් විතර තිබුණොත් ඇත්ද?”

“ දහයක් හොඳටම ඇති.”

මට පුදුමත් හිතුණා. සාමාන්‍යයෙන් කෑම එකක් දෙන්න ගියත් එපා කියල සල්ලි ඉල්ලන, කල දුටු කල වල ඉහගන්න බලන මිනිස්සුන්ගෙන් අඩුවක් නැති ලෝකෙ ඉඳිආප්ප දහයකින් සැනහෙන අහිංසක මනුස්සයෙක්...

ඉඳිආප්ප පාර්සලය අතට ගද්දි හරිම කෘතවේදී බවක් ඒ ඇස්වල තිබුණෙ...

............

රංගි එයාගෙ බ්ලොග් ලිපියෙ මං ගැනත් ලියල තියෙනව දැක්කම සතුටක් දැණුනා. බ්ලොග් එක නිසා මං වගේම තවත් පොත් ගුල්ලො අපමණ සංඛ්‍යාවක් අඳුනගන්න ලැබුණා. ඒ වගේම අපමණක් සුන්දර මිනිසුන් දැන අඳුනගන්න ලැබුණා..  ඒක හරි වාසනාවක්...